|
آمدم با بوسه بیدارش کنم رویم نشد در دلم گفتم من عاشق پیشه ی ِ چشم ِ توام پلکهای ِ مخملش بر روی ِ هم عمرش بلند کاش دستی بر بلور ِ خوشتراش ِ مرمرش ابر زیر ِ سر، نسیم انداخته بر روی ِ خود آفتاب آورده بودم پیش ِ مهتابش مگر کبک ِ ناز ِ برفی اش لم داده زیر ِ برگ ِ گل گرچه میدانستم او هرگز نمیخاهد مرا رفتم از پیشش ولی هرچه "خدا" را خاستم
+ نوشته شده در جمعه ۱۴ آذر ۱۳۹۹ساعت 15:57  توسط احمدرضا
|
|